کاپشن گرم

راستش آدم ممکنه کتابی نخونه که ازش بنویسه، فیلمی نبینه که ازش نقل قول کنه، ممکنه حتّی با خودش کلّی کلنجار بره تا بتونه از تحلیل اجتماعی سفر یک روزه‌اش چشم‌پوشی کنه، ولی بعضی حرف‌ها رو نمی‌تونه تو دلش نگه داره. هر چقدر هم که بدونه اینجا رو دیگه کسی نمی‌خونه، هر چقدر هم که بتونه داستان‌هاش رو تو آب‌نمک بخوابونه، اگه واسه چند سال انگشت‌هاش رو موقع دلتنگی با کیبورد آروم کرده باشه نمی‌تونه حرف‌های دلش رو نگه داره.

رفیق واسه آدم مثل کاپشن می‌مونه. بدون کاپشن نمی‌شه دووم آورد. هر چقدر هم که تابستون زندگی‌تون بلند باشه، وینتر ایز کامینگ. قصّهٔ اون رفقایی که قربون بند کیفن رو حتماً شنیدین. بزرگترها حسابی گفته بودن مواظب این‌ها باش. ولی من چند وقته یک سری دوست بدتر پیدا کردم. درست‌ترش اینه بگم یک سری دوست بدتر از دست دادم. آدم‌های عجیبی که باهات دوست می‌شن تا عوضت کنن. ببرنت تو قالبی که فک می‌کنن بهتره. این‌ها نیتشون خیره، ممکنه باعث پیشرفتت هم بشن، ولی آخرش رفیق راه نیستن. این‌ها کاپشن عاریه‌ان. کاپشن‌هاتون گرم.

پ.ن: خوبی ماجرا اینه که آدم یه دونه کاپشن خوب داشته باشه بازم زمستون رو رد می‌کنه.

منتشرشده توسط

سعید

آدم ساده‌ای که دوست دارد بخواند، سفر کند، تماشا کند و کنار آن‌هایی باشد که دوستشان دارد.

11 دیدگاه در “کاپشن گرم”

  1. م.ن: خوبه ولی به شرطی که یه نفر کاپشنت رو نپوشه و ازش خوشش بیاد و دیگه بهت نده!
    و بدتر اینکه کاپشنت هم از اون طرف خوشش بیاد و دیگه نخواد تو رو گرم کنه!

  2. شاید اون چیزی که من دیدم شما ندیدی. بعدشم، بغل کردن خودت تو زمستون دردی رو دوا نمی‌کنه. کاپشن لازم می‌شه.
    سفر یه روزه نبود، چند ماهه بود.

  3. منظور منم دقیقاً یک دوست (جنس موافق/ مخالف) بود نه کسه دیگه!
    راستی اینجا رو خیلی ها میخونند. فقط مشکلش اینه که واسه کامنت گذاشتن ایمیل اجباریه.

  4. خب به هرحال همه که ایمیل ندارند!
    کسی هم نمیدونه که با ایمیل غیرواقعی هم میتونه نظر بذاره
    من هم اگه میدونستم از ایمیل خودتون استفاده نمیکردم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *