مای میکروسکوپی، مای ماکروسکوپی

اوایل بحث بحران کمبود آب و خشکسالی بود که دعوت شدم به کمپین صرفه‌جویی در مصرف آب. ایده‌هایی مختصر بیان شده بود برای صرفه‌جویی یا شاید بهتر است بگوییم جلوگیری از اسراف. آخرین تجربهٔ من در صرفه‌جویی مصرف آب برمی‌گشت به سال اصلاح الگوی مصرف که تجربهٔ موفّقی هم نبود. امّا امسال عزمم را جزم کردم که بزرگ‌ترین ایراد خودم در این زمینه را رفع کنم. نسبت به چند سال قبل ممارست بیشتری از خودم نشان دادم و زمان استحمام را حدّاقل نصف کرده‌ام. در همین زمان نصف شده هم سعی می‌کنم جز در مواقع ضروری شیر آب را باز نگذارم. نمی‌دانم چقدر مسخره به نظر می‌آید چون میانگین مصرف خواننده‌های این بلاگ نیز نباید کم باشد. احتمالاً شما هم به اندازهٔ من از آب‌بازی در حمام خوشتان می‌آید. شاید شما هم آرامش را زیر دوش آب گرم پیدا می‌کنید یا شایدهای دیگر. امّا برای این نوشتار نه حدس و گمان‌های من در خصوص نحوهٔ مصرف شما و نه تمایل به جار زدن «ایّهاالنّاس من صرفه‌جویی می‌کنم» قوّهٔ محرّکه نبوده‌اند.

آدمی با انجام دادن هر عملی ناخودآگاه دوست دارد از نتیجه باخبر شود. برای شخص من هنوز مشخّص نیست که از زمانی که در مصرف آب صرفه‌جویی می‌کنم بحران آب به کدام سمت متمایل شده است. آیا در حال رفع شدن است؟ یا شدّت پیدا کرده؟ مشکل اینجاست که در چنین مواردی تنها برآیند تلاش‌های کلّ جامعه مشاهده می‌شود. یعنی همان مای ماکروسکوپی. شکی ندارم که قسمت اعظم این مای ماکروسکوپی به خوبی از وقوع بحران آب باخبر هستند و در صورت تمایل می‌توانند گامی در راستای رفع آن بردارند. امّا برداشتن این گام در مقیاس مای میکروسکوپی خواهد بود. یعنی همان قطره قطره دریا شدن. اگر من، هم‌اتاقی‌ام و تو و … تلاشی نکنیم در مقیاس بزرگ‌تر نتیجه‌ای بروز پیدا نخواهد کرد.

همهٔ این‌ها را هم من و هم شما می‌دانیم. چیزی که من از آن بی‌خبر هستم چرایی وجود شکاف بین مای میکروسکوپی و مای ماکروسکوپی است. چرا وقتی می‌دانیم با یک حرکت مثبت می‌توانیم گامی بلند جهت اهدافمان (چه مادّی چه معنوی) برداریم، از این کار مضایقه می‌کنیم؟ چرا من ترجیح می‌دهم هم‌چنان ۲۰ دقیقه زیر دوش آب مراحل سلوک عرفانی‌ام را طی کنم یا تو ماشین‌ات را بشویی یا دیگری پیاده‌رو با فشار آب تمیز کند؟ ما همه می‌دانیم که باید کاری کنیم امّا انجام این کار را به عهدهٔ دیگران می‌گذاریم. منتظریم منجی‌ای بیاید و آب بیاورد و وضع همه‌مان خوب شود.

این پست بهانه‌ای شده برای باز کردن دوبارهٔ دستهٔ «اینجا ایران است!».

در همین زمینه بخوانید (و کمی با چیزهایی که ما در دانشگاه خوانده‌ایم هم آشنا شوید یا کاربرد عملی آن‌ها را ببینید): چرا از دریافت یارانه انصراف ندادیم؟ در کافه نادری.

منتشرشده توسط

سعید

آدم ساده‌ای که دوست دارد بخواند، سفر کند، تماشا کند و کنار آن‌هایی باشد که دوستشان دارد.

5 دیدگاه در “مای میکروسکوپی، مای ماکروسکوپی”

  1. جایی خواندم ( یادم نیست کی گفته بود؟ احتمالا دکتر سریع القلم) که یکی از نگاه های اشتباهی که بین ما جوامع در حال توسعه و آن جوامع توسعه یافته هست اینه که ما محصول رو با روش و راه حل اشتباه می گیریم. نگاه می کنیم به محصول جوامع توسعه یافته و کلی ازشون تعریف و تمجید می کنیم و نگاه نمی کنیم به سیر مراحلی که اونا رو به اینجا رسونده.
    برای اینکه مصرف آبمون رو به مصرف استاندارد جهانی برسونیم همین گام ها می تونه بسیار مفید باشه.
    منم به پیروی از این حرکت موقع حموم رفتن و شستن ماشین رعایت خواهم کرد که آب اضافی مصرف نکنم.

  2. چقد اینجا شلوغ پلوغِ

    مث ی خونه پر از وسایل قدیمی و ریزه میزه میمونه ک ادم میترسه پاشو هر جایی بذاره

    +این پست بغلیه هم ی جاده اشنا رو نشون میداد…ک هر دفعه میرفتم با کلی ذوق و شوق بود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *